ทุกวันนี้ เรื่องของการอนุรักษ์สัตว์ป่า มีการชี้นำความคิด ความรู้สึกของสังคมให้เรื่องเล็กกลายเป็นเรื่องใหญ่ และเรื่องใหญ่อย่างที่เป็นข่าวข้างบน มองไม่เห็นกัน  เพราะสื่อหลายๆแขนง และคนเพียงไม่กี่คนที่ทำงาน มีเงินใช้ เงินบริจาค ในองค์กร ดับเบิ้ลยู ดับเบิ้ลยู อะไร สารพัดที่เกี่ยวกับการอนุรักษ์สัตว์ป่า ให้ความสำคัญของการอนุรักษ์ไม่ค่อยจะถูกทาง บางทีถึงขั้นหัวชนฝา รับเหตุผลใครไม่ได้ "สัตว์ป่าต้องอยู่ในป่า" นี่คือบทสรุป ที่ผมเคยบ่น และทนรับฟังไม่ได้เหมือนกัน 
      บ่อยเหลือเกิน สัตว์ป่าที่เป็นข่าว และมีเรื่องได้สนทนาบ่อยๆ ตามสื่อต่างๆในปัจจุบัน มาจากสัตว์ป่า ประเภทที่ 1(สัตว์ป่าเลี้ยง) ที่กล่าวมาข้างต้นแทบทั้งสิ้น  จะมีทั้งหน่วยงานของรัฐ องค์กรเอกชน มาระดมสมองออกความคิด ความอ่าน ว่าจะเอาผิดกับพวกทำลายทรัพยากรสัตว์ป่าประเภทที่ 1(สัตว์ป่าเลี้ยง) อย่างไร  ทั้งๆที่ความจริงสัตว์ป่าเลี้ยง ง่ายต่อการจัดการมาก เพราะมีสถานที่อยู่ สถานที่เลี้ยงเป็นหลักเป็นแหล่ง ไปเมื่อไหร่ก็พบ ก็เห็นทุกครั้ง (เข้าสัมผัสนิดเดียวก็รู้ครับ สัตว์ป่าเลี้ยง หรือ สัตว์ป่าที่จับมาจากป่า)
     ส่วนสัตว์ป่าประเภทที่ 2 (สัตว์ป่ามีชีวิตในป่า) เป็นข่าวดังข้างบน ออกข่าววันเดียว ก็เงียบหายไป ทั้งๆที่ผมเอง เคยบอกตลอดว่า สัตว์ป่าเหล่านี้ คือสัตว์ป่าตัวจริง ไม่ต้องเสียงบเงินนำไปฝึก ไปสอนให้มันปรับตัวอยู่ในป่า มันมีสัญชาติญาณการอาศัยอยู่ในป่าอยู่แล้ว เพียงแค่มนุษย์เรานี่แหละ ยอมให้มันมีชีวิตอยู่ และช่วยจัดการให้มันขยายพันธุ์ได้ต่อๆไปได้ ที่ต้องช่วยจัดการระบบ การทำให้มีชีวิตอยู่ได้ของสัตว์ป่า เพราะมนุษย์เราไปจำกัดเขตแดน ถิ่นที่อยู่ของพวกมัน   ด้วยสารพัดวิธี ทั้งทางตรง ทางอ้อม การแผ้วถางป่า ยึดที่ ปลูกพืช ผลไม้ ส่งมาให้คนในเมือง การตัดไม้ทำลายป่า การล่า การอยาก อยากมีโต๊ะ เก้าอี้ไม้ เฟอร์นิเจอร์ไม้ เหล่านี้เป็นการทำลายถิ่นที่อยู่ของสัตว์ป่าทั้งสิ้น 
     แต่พวกเราให้ความสำคัญกับสัตว์ป่า ที่ดำรงชีพอยู่แล้วในป่า น้อยเกินไปจริงๆ ไม่มีกระบวนการเป็นรูปธรรม ทุกวันนี้ หน่วยงาน องค์กรต่างๆ พยายามใช้สื่อต่างๆ เพื่อกระตุ้นให้เราได้รู้สึก ได้มีสำนึกในการอนุรักษ์ ผลที่ได้ก็จะได้แค่ความรู้สึกที่ตามมา  "สงสารมัน" "สัตว์ป่าก็รักชีวิตเหมือนเรา" "สัตว์ป่าควรอยู่ในป่า" พวกเราก็เพียงรู้สึกได้เท่านี้ เป็นความรู้สึกหลอกให้เห็นสัตว์ป่ามีคุณค่าได้เฉพาะในแง่ของจิตใจ และความรู้สึกเท่านั้น แต่สภาพความเป็นจริง สัตว์ป่าอยู่ในสภาวะล่อแหลมสูญพันธุ์วันยังค่ำ ส่วนตัวแล้วผมก็ว่า มันดีระดับหนึ่ง ที่ได้ปลูกฝังจิตสำนึกกับคน ไม่ว่าจะรุ่นใหม่ รุ่นเก่า แต่ที่สำคัญ..มันยังไม่พอ ทำกันอยู่แค่นี้ อีกไม่กี่ปี สัตว์อีกหลายๆชนิดพันธุ์ก็ต้องสูญพันธุ์อยู่ดี หากยังไม่คิด ไม่ช่วยกัน จัดการกับสัตว์ป่าที่เหลือเป็นรูปธรรมอย่างต่อเนื่อง ด้วยการจัดการกับสภาวะความเป็นจริงของสัตว์ป่าที่อยู่ในป่าด้วย 

พวกเราจะจัดการอย่างไรกับสัตว์ป่าที่มีอยู่ดี?
     การอนุรักษ์ ไม่ใช่แค่ไม่ล่า ไม่ฆ่า ไม่ค้าแต่อย่าลืมว่า การอนุรักษ์ต้องมีการเพาะพันธุ์ เพื่อการสืบสายพันธุ์ในสัตว์นั้นๆ พร้อมกันไปด้วย หากไม่มีการเพาะพันธุ์ควบคู่ไปด้วยแล้ว  เมื่อไหร่ที่เราไม่ให้ความสำคัญกับความเป็นอยู่ของสัตว์ป่า เหมือนเช่นทุกวันนี้ อีกไม่กี่ปี สัตว์ป่าก็จะสูญพันธุ์ไปเองตามธรรมชาติ ด้วยเหตุผลดังกล่าวข้างต้น (Inbreeding)
     การจัดการกับสัตว์ป่าในปัจจุบัน หากหน่วยงานของรัฐ  องค์กรอนุรักษ์ต่างๆ ยังไม่แยกสัตว์ป่า 2 ประเภทออกจากกัน พวกเราก็จะวนเวียน จัดการกระบวนการอนุรักษ์อย่างที่เป็นอยู่ในปัจจุบัน ซึ่งมันแก้ปัญหาไม่ได้ วนเวียนกันอยู่ในอ่าง เท่าที่ผ่านมา สัตว์ป่า ลดจำนวนลงเรื่อยๆ ก็เห็นกันอยู่   

ลองแยกคิด แยกอ่านดูครับ ว่าหากแยกออกจากกันแล้ว การจัดการจะง่ายขึ้นหรือไม่ 
ผืนป่าที่ผมกำลังพูดถึงอยู่นี้ หมายถึงผืนป่าขนาดใหญ่ที่มีสัตว์ป่าอาศัยอยู่ครับ ผืนป่าที่มีเนื้อที่ เป็นแสนๆไร่ เช่นเขตรักษาพันธุ์สัตว์ป่าต่างๆ อุทยานแห่งชาติ วนอุทยาน หรือเขตห้ามล่าสัตว์ป่าเท่านั้น ไม่ได้รวมถึงป่าชุมชน ป่าละเมาะชายทุ่ง หัวท้ายหมู่บ้าน เพราะป่าขนาดเล็กๆที่ว่านี้ มันแทบไม่มีสัตว์อยู่แล้วครับ พอขุดหนู ขุดปู ยิงนกกระจิบกระจอกได้เท่านั้น 

แนวทาง จัดการ กับสัตว์ป่าที่ยังอาศัยได้ในป่า  เราจะไม่ได้แค่สัตว์ป่า เราจะได้ทั้งผืนป่า

ก่อนอื่นมาดู พื้นที่ผืนป่าเป้าหมาย ก่อนครับ เราคงไม่พูดทุกป่า  เพราะคงเป็นเป้าหมายใหญ่เกินไป 
   เริ่มคิดจากผืนป่า ที่เป็นเขตรักษาพันธุ์สัตว์ป่าก่อน เฉพาะส่วนนี้ ก็มีเจ้าหน้าที่ กรมอุทยานฯคอยดูแลอยู่แล้ว
และก็มีเจ้าหน้าที่หลายท่าน พยายามคิด พยายามทำ ในการอนุรักษ์ ปกป้องสัตว์ป่า ดังที่ผมคิดอยู่เหมือนกัน คนเหล่านี้ ควรชื่นชมเป็นอย่างยิ่ง  แต่ใช่ว่า จะประสบความสำเร็จได้ง่ายๆ ผมถึงบอกว่า เป็นเรื่องใหญ่ เพราะมันเกี่ยวข้องกับปัจจัยมากมายก่ายกอง ผมจึงอยากขอร้องให้ ทั้งราชการ หน่วยงาน และองค์กรที่เย้วว เย้วว เก่งๆ ต้องร่วมมือ ร่วมกันทำงาน นับ 1 วันนี้ ผมว่าทำกันจริงๆจังๆ และทำในแนวทางเดียวกัน ก็น่าจะเป็นความจริงได้ ถึงจะไม่ง่ายนัก แต่ก็เกิดผลเป็นรูปธรรมมากกว่าทุกวันนี้ ที่ต่างคนต่างทำ

Click ดูภาพขยายครับ

ชื่อ

         จังหวัด       

เนื้อที่(ไร่)

ประกาศวันที่

536,594

    11 ส.ค.  2520

       1 ก.ย.  2534

116,562

รวมเนื้อที่ 17,551,650 ไร่  หรือ  5.473%ของเนื้อที่ประเทศ

ภาพที่เห็นข้างบน จะทำให้นึกภาพออกได้ง่ายครับ ว่า ผืนป่าหนึ่ง ใครสามารถที่จะปกป้องมันได้ 

 - หน่วยงานของกรมอุทยานฯ
 - หมู่บ้าน A-G (ที่ต้องใช้ นายพรานหรือคนหาของป่า ที่ชำนาญทางในป่านี้ เป็นตัวแทนหมู่บ้าน เป็นหูเป็นตา ช่วยเจ้าหน้าที่ดูแล หมู่บ้านละ 5-20คน แล้วแต่หมู่บ้าน)
     หากทำได้ ผืนป่านี้ ปลอดภัยแล้วครับ!
เพราะหากมีพรานหรือผู้ใดก็ตาม ที่จะมาทำลายผืนป่านี้ ไม่ว่าจะตัดไม้ทำลายป่า ล่าสัตว์ป่า หรือเก็บพืชป่า ต้องอาศัยคนที่ชำนาญทางเดินในป่านี้ ทั้งนั้น
     ในเมื่อคนในพื้นที่ไม่ร่วมมือ มันก็จะเป็นข่าว ที่เห็นข้างบนนี้แหละครับ

   ปัจจุบัน ก็มีหน่วยงาน และองค์กรต่างๆ พยายามทำวิธีนี้ ด้วยการสื่อให้ชาวบ้านรอบป่า รักป่าของตัวเองเหมือนกัน แต่ต่างคนต่างทำ เป้าหมายไม่ชัดเจน ว่าจะเริ่มตรงไหนก่อน หรือทำแล้วทิ้ง มีบ่อยไป 
  เราน่าจะเริ่มทีละขั้น ทีละป่า โดยเริ่มจากเขตรักษาพันธุ์สัตว์ป่า ทั้ง 36 เขตนี้ก่อน นับ 1 ที่เขตฯใด ก็ดำเนินการ จนถึง 36 ต่อด้วยอุทยานฯ
     ที่สำคัญ ต้องร่วมมือกันทุกฝ่าย ทั้งรัฐ เอกชน หน่วยงานต่างๆในพื้นที่ เนื่องจากต้องใช้เงิน ความรู้ ความสามารถมาก
ตราบใดที่คนของเราในหมู่บ้านที่อยู่รอบป่าผืนนี้  ยังอดมื้อ กินมื้อ ล่าสัตว์ป่า หาสัตว์ป่า โค่นต้นไม้ซะเอง
      ป่าผืนนี้ สัตว์ป่า ของป่าที่อาศัยอยู่ในป่าผืนนี้ ไม่ต้องไปดิ้นรนทำอะไรหรอกครับ อีกหน่อยก็เกลี้ยงป่า!

     นายพรานล่าสัตว์ป่า  คนหาของป่า ในหมู่บ้านรอบป่า แห่งนี้ คือเป้าหมายของการช่วยอนุรักษ์ที่แท้จริงครับ
ไม่ว่าจะโฆษณาทีวี ปลูกฝังเด็กรุ่นใหม่ หรือจัดคอนเสิร์ตเพื่อชีวิตสัตว์ป่าอย่างไร หากคนเป้าหมายของผม ยังอดๆอยากอยู่ ป่านี้ หรือป่าไหนก็ไม่เหลือ!
     ลองมองกลับกัน หากเด็กรุ่นใหม่ วัยรุ่น คนในเมือง อยากสนุกไปล่าสัตว์ป่า หรือพ่อค้าอยากได้ไม้เถื่อนมาขาย หากไม่ไปหาคนชำนาญทาง รู้ทางในป่าในหมู่บ้าน A-G ข้างบนนี้  เข้าป่านี้ไม่ได้หรอกครับ เพราะไม่รู้จะไปยิงแมงตรงไหน จะไปตัดไม้สักตรงไหน หรือเข้าไปจะหลงป่าอดตายหรือเปล่า  
     นี่แหละครับ นายพราน คนหาของป่าหมู่บ้าน A-G ถึงมีความสำคัญมากในแต่ละป่า หากคนเหล่านี้รัก และหวงแหนป่านี้แล้ว ผมว่าผู้คนในเมืองทั่วประเทศไทย ยังเข้าไปยิงสัตว์ป่า ตัดไม้ในป่าผืนนี้ ไม่ได้ครับ

ทีนี้เราจะทำอย่างไร เพื่อแก้ปัญหาให้คนเหล่านี้(อย่างน้อย ก็นายพรานประจำหมู่บ้าน คนหาของป่าที่รู้จักพื้นที่ป่าดี แต่ละหมู่บ้าน) อยู่กับป่าผืนนี้ได้ พร้อมปกป้อง หากมีคนมาทำลาย    
    นี่แหละครับ ปัญหา!  ที่ต้องช่วยกันคิด หาวิธีจัดการ แนวทาง ให้เป็นแนวทางเดียวกัน ในการดำเนินการ 
ก่อนอื่นออกสำรวจเขตรักษาพันธุ์สัตว์ป่าที่เราต้องการนับ 1 ให้เห็นเป็นรูปแบบข้างบนก่อนครับ เสร็จแล้วก็หาทาง
อาจจะ
    - ให้หน่วยฯของราชการเป็นศูนย์กลาง ออกใบอนุญาตฯให้พรานป่าเหล่านี้ นำนักท่องเที่ยว เข้าชม พฤติกรรมสัตว์ป่าในธรรมชาติได้ โดยมีค่าจ้างที่คุ้มกว่า การล่าสัตว์ป่า หาของป่า  โดยมีเจ้าหน้าที่ฯให้การอบรม แนะนำ รวมถึงการเป็นไกด์ที่ดี อะไรอย่างนี้เป็นต้น 
    เมื่อเขามีรายได้อย่างนี้ ก็คงไม่ล่าสัตว์ป่า เพราะมีนักท่องเที่ยวนำรายได้มาจุนเจือเค้า หากเมื่อ เดินตะลอนๆในป่าหลายวัน เห็นธรรมชาติสัตว์ป่าจริงๆ นักท่องเที่ยวก็ชอบครับ ขนาดอาฟริกายังแห่กันไป ออกทีวีให้เห็นบ่อยๆ ป่าที่โน่นห่วยแตกกว่าบ้านเราตั้งเยอะ แต่อย่าแหกเป็นถนนอย่างบ้านเค้านะครับ ป่าพังแน่ เดินป่าครับ ธรรมชาติคงเหลือและอิงธรรมชาติกว่า 
     หากเมื่อนายพราน คนหาของป่า มีรายได้กับนักท่องเที่ยวโดยผ่านหน่วยงานของรัฐฯมาให้ เค้าก็ต้องรักษาทรัพยากรที่ดึงดูดรายได้ของเขาเองไว้  เมื่อใดเดินตะลอนๆในป่า ไม่เห็นแมวเห็นตุ่นซักตัว ก็ไม่มีใครมา ขาดรายได้ไป อย่างนี้ ก็จะทำให้มีสำนึกกว่าที่โฆษณาในทีวี เพราะมันเป็นเรื่องปากท้องครับ แถมเจ้าหน้าที่ก็ควบคุมได้ นักท่องเที่ยวมากไปหรือน้อยไป ตอนไหนควรหยุดพัฒนา โดยไกด์นายพรานของเรานี่แหละครับ ที่จะคอยบอกสภาพสัตว์ป่า ในป่าที่เห็นให้ทราบ รวมถึงนักท่องเที่ยวที่จ้องจะคอยวิจารณ์ด้วย 
     การนำเที่ยวป่าแต่ละครั้ง กรมอุทยาน ก็กำหนด ราคาให้คุ้มค่าให้ไกด์นายพรานที่เลิกล่า หาของป่า  กรมฯจะเ็ป็นศูนย์กลาง เป็นคนหากลุ่มทัวร์จากส่วนกลาง ไปให้ เจ้าหน้าที่พรานป่าฯโดยผ่านหน่วยฯของเราซะ เหมือนการเดินตรวจป่าไปในตัว ไม่ต้องกลัวหรอกครับว่า จะไปทำให้สัตว์ตกใจ เพราะทุกวันนี้ มันไม่ใช่แค่ตกใจครับ มันตายเพราะถูกล่าอยู่ตลอดอยู่แล้ว ยิ่งไปกว่านั้นไกด์นายพรานของเราจะทราบในป่าดี ว่าควรจะทำที่พักที่ไหนไม่รบกวนสัตว์ป่า จะทำนั่งห้างบนต้นไม้ที่ไหน จึงจะเห็นสัตว์ป่า พวกนี้เขารอบรู้ครับ เพราะเขาเคยใช้ชีวิตในการล่า การหามา มายาวนาน
    ไกด์นายพรานของเราก็จะเป็นคนควบคุมในการเดินป่า ห้ามนั่น ห้ามนี่ ปกป้องถิ่นหากินของตัวเองไปในตัว ปัจจุบันคนรักป่า อยากเดินป่าอยู่ในธรรมชาติมีมากจะตาย เพราะหาในเมืองไม่ได้ ที่สำคัญไปเที่ยวป่าในปัจจุบัน  ก็ไปได้แค่บริเวณสำนักงานของหน่วยอุทยานฯบ้าง หน่วยต่างๆของกรมฯ จะเข้าป่าจริงๆต้องลักลอบ เมื่อเป็นอย่างนั้นก็หาคนรู้ทาง แถมพกปืนป้องกันตัวไปด้วย เลยเถิดไปใหญ่ เห็นไม้มีค่า เห็นสัตว์ป่าก็เลย อยากกันใหญ่ อยากสนุก อยากตัดไม้อยากรวย มันเป็นอย่างนี้ครับ 
   เราก็ให้นายพรานของเราพาเข้าไปซะ ไม่ต้องกลัว ไม่ต้องพกปืนเพราะนายพรานของเรามีปืนที่ลงทะเบียนไว้แล้ว ตรวจเขม่าได้สบาย  แถมเป็นผู้รักษากฎในป่าอีก น่าจะดีกว่านะครับ  หากพรานคนใดไม่ปฏิบัติตามกฎ ระเบียบที่ทางหน่วยฯ อบรม เค้าก็จะฟ้องกันเองครับ เจ้าหน้าที่หน่วยฯของกรมอุทยานฯก็ควบคุมได้ เพราะเหมือนเป็นเจ้าหน้าที่แล้ว ส่วนจะให้เข้าป่ารูไหน ก็แล้วแต่สะดวก ใกล้หมู่บ้านD ไกด์นายพรานที่หมู่บ้านD ก็มีรายได้  จะเข้าป่าใกล้หน่วยฯ ก็เลือกไกด์นายพรานหมู่บ้านA พาเข้า พื้นที่ป่าแต่ละแห่ง เป็นหลายแสนไร่ 
    ที่สำคัญรายได้ที่ว่านี้ ต้องคุ้มค่ากว่าการล่า หาของในป่า 
  - กรมอุทยานฯ หรือหน่วยรักษาพันธุ์สัตว์ป่า เป็นศูนย์กลาง หาสปอนเซอร์ หาเงินกับพวกดับเบิ้ลยู ดับเบิ้ลยูทั้งหลาย หรือองค์กรที่หัวหน้าชอบมาออกทีวี เถียงกับพวกสัตว์ป่าเลี้ยงทั้งหลาย หาเิงินมาเยอะๆ จ่ายเงินเดือนให้ไกด์นายพราน ไกด์คนหาของป่า แต่ละหมู่บ้าน(5-20คน) หากดูตารางแล้วว่า ไม่ได้เป็นไกด์ เพราะไม่มีนักท่องเที่ยว เลยไม่ได้เดินสำรวจป่า จ่ายเงินให้เดินตรวจตราในป่าซะ ให้มีรายได้ประจำ เพราะคนเหล่านี้แหละครับ ผู้พิทักษ์ป่าตัวจริง จะวอด จะวาย นับหนึ่งจากพวกนี้ทั้งนั้น ไม่ว่าป่าไหน นายทุนบุกรุกป่าก็ต้องวิ่งเข้าหาคนพวกนี้ ชี้ขยับกลืนป่าไปเรื่อยๆ 
     พวกดับเบิ้ลยู ดับเบิ้ลยูทั้งหลาย ก็ต้องทุ่มเทกับคนพวกนี้ให้มากกว่าที่เป็นอยู่ ให้ความสำคัญมากกว่านี้ เงินที่ได้จากการบริจาค หรือทุนสนับสนุน ที่มีไม่น้อย 
     ใช้จ่ายแบบนี้ผมว่าจะช่วยรักษาได้ ทั้งผืนป่า ไม่ใช่แค่สัตว์ป่า  เพราะเห็นโฆษนาใน TV  ให้รักแมงนั่น รักแมงนี่ รักป่า ใน CNN บ้าง CBS บ้าง ในเคเบิ้ลทีวีบ่อยมาก คงใช้เงินไปไม่น้อย TV ช่อง 3 5 7 9 11 itv ก็มีให้เห็นกันบ่อยๆ เงินมหาศาลครับ 
     หากเปลี่ยนนายพราน คนเดินป่ารอบหมู่บ้านA-G ของผม เป็นนักอนุรักษ์ รักสัตว์ป่า รักป่าไม่ได้  ทุ่มไปเถอะครับ ผมเสียดายเงิน ที่สุดผืนป่ารูปข้างบน หรือป่าไหนๆ ก็ต้องพังหมด อาจจะเร็ว อาจจะช้า ตามสถานการณ์ 
     อีแค่ ททท.บ้านเราจ้าง CNN โฆษณาบัตรอีลิท เปิดทีวีไม่เห็นโฆษณาซักที ตั้ง 200 ล้าน เป็นเรื่องเป็นราวกัน  ของพวกดับเบิ้ลยูๆสารพัด โฆษณามีให้เห็นอยู่บ่อยๆ ใช้เงินเท่าไหร่ นึกดูเถอะครับ 
     เชื่อผมเถอะ โฆฯไปเท่าไหร่  นายพราน คนเดินป่า A-G ไม่ร่วมมือนะครับ เปล่าประโยชน์!!!!!  ข่าวแบบข้างบนก็จะมีบ่อยขึ้น ถี่ขึ้นเหมือนเดิม
  - ค่อยต่อ...เมื่อยหมอง เมื่อยนิ้วจิ้ม ........
  - ..........
  - ...........
ช่วยกันคิดนะครับ Mailมาเล่า มาบอก มาสอนกันบ้างก็ได้

เพราะเรายังต้องมีขั้นตอน เชื่อมป่า หรือ ย้ายพ่อพันธุ์ แม่พันธุ์ จากป่าหนึ่ง ไปป่าหนึ่งอีก ไม่ให้สัตว์ป่าผสมพันธุ์กันหมู่เครือญาติฯ
แต่เรื่องพวกนี้ เป็นเรื่องทีหลัง ก่อนอื่น เราต้องรักษาป่า สัตว์ป่าที่มีอยู่ให้ได้ก่อน 
   เริ่มจาก 36 เขตรักษาพันธุ์สัตว์ป่านี้ก่อน นับ 1ได้แล้วครับ มันจะสายไปเรื่อยๆ แล้วก็ต่อด้วย อุทยาน อุทยานแห่งชาติ หากทำได้เท่านี้ ก็ประสบผลสำเร็จแล้วละครับ ส่วนป่าชุมชน ป่าละเมาะ ป่าหย่อมๆข้างทางระหว่างหมู่บ้าน ระหว่างอำเภอ ที่เป็นกระจุกๆ ก็ปล่อยให้พี่ท่านได้ล่า ได้ทะลายสมใจอยากไป เพราะเราได้ปกป้องป่าหัวใจได้หมดแล้ว
   องค์กรสารพัดองค์กรที่เกี่ยวกับสัตว์ป่า ก็เอาเงินไปเลี้ยงดูไกด์นายพราน ไกด์คนเก็บของป่าของผม ให้กินดีอยู่ดี ทีนี้ก็ไม่มีใครล่าสัตว์ป่าได้หรอกครับ และถ้าพวกนี้ไม่ทำ สัตว์ป่าทั้งหลายก็ไม่มีใครเอาออกจากป่าไปขายได้ 
แทนที่จะเอาเงินไปรักษาแมงสารพัดแมง ที่เป็นสัตว์ป่าเลี้ยง ทำท่าเอ็นดู รักมันมาก เรียกนักข่าวไปให้เสนอข่าวให้ ผมว่า! ทำอย่างนั้น ไม่เกิดประโยชน์กับสัตว์ป่าระยะยาวซักเท่าไหร่ครับ ในเมื่อ ที่อยู่ของมัน มีคนดูแล ปกป้องอยู่ไม่กี่คน ต่างคนต่างทำ ช่วยกันตรงนี้ดีกว่าครับ 
  องค์กรรักแมงทั้งหลาย มีเยอะแยะไปหมด เริ่มดูแลซักหมู่บ้านในแต่ละป่าดีมั้ยครับ ผมว่าองค์กรมากขนาดนี้ ครบทุกป่าแน่

   หมายเหตุ:(ไว้ก่อน) หากคิดเรื่องนี้ไม่ออก หรือดูแล้วมันเป็นไปไม่ได้  ก็อย่ามาเรียกร้อง " เอาสัตว์ป่าเลี้ยง ไปปล่อยป่า"เถอะครับ

โปรดทราบ: หน่วยฯรักษาพันธุ์สัตว์ป่าเขาอ่างฤาไน ครอบคลุมพื้นที่ เกือบ 600,000 ไร่ มีฝูงกระทิงหลายสิบตัว ฝูงช้างอีกไม่รู้กี่สิบ สัตว์ป่าขนาดกลาง ขนาดเล็กอีกจำนวนมาก  แต่มีเจ้าหน้าที่ประจำหน่วยฯของกรมอุทยานดูแลผืนป่านี้ อยู่ 6 คนครับ ผมจำไม่ได้ว่า มีลูกจ้างอีกซักกี่คน 
    600,000 ไร่ครับ หากไม่ใช้ ไกด์นายพราน ไกด์คนหาของป่าของผม เข้าช่วย อีกหน่อย ก็หมดทั้งป่า อย่าว่าแต่เฉพาะสัตว์ป่าเลย เพราะขณะนี้ชาวบ้าน A-G ก็ขยับคืบเข้าทำกินตามขอบของเขตรักษาพันธุ์สัตว์ป่าอยู่เรื่อยๆ   นายพรานปัจจุบันก็ยังเป็นนายพรานอยู่ นานๆก็จะมีข่าว ยิงกระทิงออกข่าว ผมและส.ส.ชูวิทย์ เคยไปให้กำลังใจเจ้าหน้าที่ที่นั่นมา เมื่อหลายปีก่อน 
    ผมว่า หากไม่เปลี่ยนนายพราน มาเป็นไกด์ คงต้องเทียวไปให้กำลังใจเจ้าหน้าที่อีกหลายรอบ  และที่สุดอีกหลายปีข้างหน้า ก็อาจจะกลายเป็นว่า ไปตีกอล์ฟในที่สุด เพราะมันไม่เหลือป่าแล้ว อย่าว่าแต่ สัตว์ป่าเลย

โดย ชูวิทย์ กุ่ย พิทักษ์พรพัลลภ และ นวพล ชักชวน

**ลองอ่านข่าวนี้ดูครับ มันก็เป็นอย่างนี้แหละครับ 

ลองอ่านบทความ โดย  ฉัตรชัย  วิบูลย์รณรงค์
ใน วนสารฉบับ 100 ปี กรมป่าไม้  ที่ให้ข้อคิดที่ดีมาก แนวทางเดียวกับเรา

mail to : chuvit@ubonzoo.com     navaphol@ubonzoo.com

Best view with Microsoft Internet Explorer
Suggestion by E-mail : webmaster@ubonzoo.com 
 navaphol@ubonzoo.com
Copyright © 1999 by Navaphol. All rights reserved.
    Revised: 12 Jan 2006